درویش علی کولاییان در مورد تاریخ مازندران باستان ، حقایقی بسیار مهم رفته رفته نمایان می شود . هرچند بعضی باورهای نادرست در نوشته ها و گفته ها ممکن است تا سال ها تکرار شوند و سال ها این وضع ادامه پیدا کند. این که مردم مازندران از نسل مارد۱ های فقیر و عقب مانده بوده اند و یا،مازندرانیان، بازمانده تپوری۲ ها هستند،یعنی مردمی که همسایه مارد ها بوده اند و دیوان مازندرانی غول های با شاخ و دم بوده اند و ساری به نام سارویه۳ ساخته شد و آمل به خاطر زنی با نام آمله و یا به قولی توسط قوم آمارد۴ بنا گردید!! شاید هم تا مدت ها ،ریشه یابی اسامی کهن و باستانی در مازندران طبق عادت جاری ادامه پیدا کند .یعنی مرتبط دانستن آن ها به واژه های متعلق به هر زبان دلبخواه ، مثل فارسی و پهلوی و یا حتی ترکی و عربی ،

  درویش علی کولاییان   بعید است که مردم مازندران و یا طبرستان ،که از کهن ترین ادبیات مکتوب محلی در ایران برخوردارند ، در گذشته ها اصولاً قواعدی برای سرودن شعر به زبان خود نداشته اند ۱. می توان گمان برد که قواعدی بود ، ولی به دلائلی به فراموشی سپرده شد . حال مطلب این است که در باز یافتن آن قواعد باید کوشید . آن چه که امید موفقیت این کار را زیاد می کند مشابهت ها و نکته های مشترک در شعر کهن مازندرانی و شعر سنسکریت است . یافته هائی نو ، در زمینه قومیت و زبان و تاریخ باستانی مردم مازندران ، این امید را بیشتر می کند ، همان یافته ها که نگارنده از طرق مختلف و از جمله تحقیقات میدانی ، خود با آن ها مواجه شده است ۲ .  همگان می دانند که مکتوبات کهن سنسکریت و ادبیات متعلق به این

  درویش علی کولاییان سروده های امیری۱را بعضی از پژوهشگران ، متعلق به یک نفر نمی دانند و اظهار عقیده می کنند۲ که امیر نام شاعرانی متعدد ، متعلق به عصر های مختلف ، و اشعار امیری سروده هایی متعلق به همه آنان است . به علاوه ، کسانی هم امیر را فقط افسانه می دانند. در این نوشتار ، سعی خواهد شد که بر اساس یافته هائی نو ، نکاتی مرتبط با ریشه های تاریخی « امیری خوانی » مطرح شود که امیدوارم شایان توجه باشد . همچنین در این مقاله معنایی تازه از یک رباعی مهم امیر پازواری تقدیم علاقمندان خواهد شد .     هویت تاریخی امیر؟ هنوز هم عده ای از پژوهشگران ادبیات بومی مازندران، هویت شاعری را جستجو می کنند که به گمانشان شعر امیری میراث او است . آن ها با سعی و مداقه در فهم اشعار منتسب به او ، تلاش می کنند

  درویش علی کولاییان در قرن چهارم پیش از میلاد ، تهاجم یونانیان به ایران سبب انقراض سلسله هخامنشی و ظهور تدریجی اشکانیان در بخش های شمال شرقی ایران می شود. این بخش از ایران ، منطقه مازندران را نیز شامل می شده است . بر اساس سیاستی که یونانیان در متصرفات ایرانی خود داشتند ، مازندران  پذیرای مردمانی مهاجر می شود . مردمی که با رضایت و دعوت سلوکیان و بعد ها اشکانیان، از راهی دور و از شمال کشور ثروتمند هند ، به مازندران کوچ میکنند . آن طور که گفته می شود ، امپراطوری هند آن زمان یک سوم جمعیت جهان را داشت وعظمت چشمگیر و اقتصاد پررونق این کشور موجب حسرت یونانیان بوده است .   مردم دعوت شده از شمال هـنـد که کشاورزان و دامداران بسیار پیشرفته آن دوره از تاریخ جهان محسوب می شدند، رفته رفته در تمامی دامنه های شمالی البرز ، حتی

  درویش علی کولاییان موضوع قومیت ، زبان و تاریخ باستانی مردم مازندران ، کار تحقیقی بسیار جدی را طلب می کند . افتخار من این است که گوشه یی از این کار مهم را  به سامان رسانده ام .نتایج تحقیق دیدگاهی کاملاً تازه از تاریخ مازندران را مطرح می سازد و در مواردی  هم ، نکاتی مغفول از تاریخ ایران رابرای علاقمندان آشکار می کند. آن چه که نتیجه کار است ، تا کنون به شکل کتاب و یا در شکل مقالاتی متعدد به نشر رسیده،  به علاوه ، کتابی هم در آینده منتشر خواهد شد که مجموعه مقالات است .. جملات زیر، تقریظ استاد دکتر منوچهر ستوده برای کتاب در دست انتشار و خطاب به این جانب است، همچـنـیـن عــنـوان « دری که تازه باز شد ! » بر گرفته از بیان استاد است . بیان مجمل ایشان  در توصیف تازگی مطالب ، عیناً در این جا نقل می

  درویش علی کولاییان بهار سال ۸۸  در مجله جهان کتاب، نقدی بر کتاب” مازندرانی و سنسکریت کلاسیک – نشر چشمه- ۱۳۸۷″ تالیف اینجانب درج گردید . متن زیر پاسخی است به همان نقد و عیناً در شماره بعدی همان مجله نیز آمده است . نویسنده نقد تحلیل تاریخ شفاهی مردم مازندران را کافی ندانست . او در بحث خود اشاره به فقدان سندی می کند که بتواند اثبات مهاجرتی از شمال هند به مازندران  باشد .  بر خلاف نظر ایشان ،  اینجانب شواهد زبانی و اطلاعات تاریخی  مطرح شده را برای اثبات  مهاجرت  ، کافی  دانسته ام  . به هر حال، حسن اتفاق یک سال بعد از آن تاریخ ، آگاه ازسندی بسیار کهن و  با اهمیت به زبان ارمنی  شدیم ….  . .   (سند حاکی از رسیدن موجی از مردم مهاجر از شمال هند به ارمنستان کهن در زمان حکومت اشکانیان است . ارمنستان کهن جایی درشمال

چهارشنبه ۹ تیر ۱۳۸۹ درویش علی کولاییان مقدمه :  این مقاله ، خاصه دهستانی است با نام “اِسفیوَرد شوُراب” و یا ” شوُراب اِسفیوَرد” که در زبان عامه مردم همان “اِسپه وَرد شوُراب” است . موقعیت جغرافیایی و اهمیت این دهستان، برای آن ها که مقیم مازندرانند و یا به ویژه ساروی و قائمشهریند روشن است . در خلال نوشته های پیشین هم ،البته به این برنجستان بزرگ توجه  داده ایم، ولی به این امید که بحث مشخص تاریخی پیرامون آن ، باعث شود که علاقمندان به موضوع مورد نظر بیشتر توجه کنند ، مقاله  پیش رو را تقدیم می کنیم    . در لغت نامه دهخدا ، دهستان اسفیورد شوراب این گونه معرفی می شود : اسفیورد شورآب . [ اِ وَ] (اِخ ) نام یکی از دهستانهای بخش مرکزی شهرستان ساری . این دهستان در قسمت جنوب باختری ساری طرفین جاده ٔ ساری به شاهی واقع و از

درویش علی کولاییان استاد ستوده پس از بررسی مجموعه مقاله « کشف مازندران باستان» که در دست انتشار است، با تماس تلفنی و ارسال یادداشت، رضایت و تحسین خود را از کتاب به اینجانب (مولف) ابلاغ فرمودند. ضمن درج یاد داشت این ادیب عالیقدر که عمر پر برکت شان را در جایگاه پژوهشگرفرهنگ واستاد جغرافیای تاریخی دانشگاه تهران صرف نموده اند، تشکرم را ابراز می کنم . این نکته گفتنی است که دانشگاه تهران پاییز گذشته در تالار بزرگ فردوسی دانشکده ادبیات یکصدمین سال استاد را جشن گرفت .در این گرامیداشت، دکتر ستوده خطاب به حاضرانی که تالار مملو از آنان شده بود، نطق زیبایی را بدون یادداشت قبلی  وبا صدایی بسیار رسا ایراد نمود .  

استاد دکتر منوچهر ستوده را همه می شناسند و نیازی به معرفی ایشان نیست . هم ایشان و هم استاد دکتر محمد ابراهیم باستانی پاریزی در ملاقات های حضوری که افتخار آن نصیب من شد، دقت و توجه خاص  نسبت به تحقیقات انجام گرفته از سوی اینجانب نشان داده اند .  برای هر دو بزرگوار آرزوی سلامتی می کنم . مطلب زیر یادداشتی به خط استاد منوچهر ستوده  و خطاب به اینجانب است : برادر محترم جناب آقای کولاییان مقالات مرحمتی رسید وساعتها مخلص را مشغول کرد. نکته ای که به آن برخورده اید بسیار جالب و قابل بررسی است . شما بهتر از من می دانید که ما فقط از طرف مشرق و مشرق نشینان خیال راحت داشتیم وگرنه از شمال و غرب و جنوب دائم احساس فشار می کردیم و همیشه به خود حالت دفاعی گرفته بودیم . همسایه شرقی ما یعنی هند با مدارا با ما زندگی

در ایران گاو بومی مازندران و گیلان به گاو جنگلی موسوم است و با  دیگر نژادهای گاو بومی در ایران  تفاوت دارد . مثلاٌ ، هم گاو نر و هم گاو ماده  شاخ  دارند .  در جنس نر کوهانی بر جسته روی شانه ها به چشم می خورد  و اختلافی فاحش و غیر عادی به لحاظ وزن و قد بین نر و ماده وجود دارد . تا چند دهه پیش از این، چرم، لبنیات و گوشت مصرفی مردم در مازندران و گیلان در بخشی عمده از همین گاو بومی تامین می شده  و تقریباٌ تمامی اهالی روستا و بسیاری از خانواده های شهری در این دو استان این حیوان اهلی را در محل مسکونی و معمولاٌ  با چارپایان دیگر در طویله ها نگه می داشتند جایی که لانه مرغ و ماکیان نیزدر اطراف آن بود. به این ترتیب هر خانوار سعی در خودکفایی خود داشته است . آن ها که